Inowrocław

Kłodzko, Wolsztyn i Poznań to miasta mojego dzieciństwa i młodości. Wiele wydarzeń z tego okresu udokumentowałem na własnych fotografiach. To już historia, do której mniej lub bardziej chętnie wraca się pamięcią. Inowrocław to miejsce mojej stabilizacji życiowej. Rodzina, własny dom, praca, odpoczynek, obowiązki i przyjemności, codzienne radości a czasami małe smutki. Tu jednak tych radosnych dni było najwięcej. Najtrwalszym hobby nadal pozostała fotografia. Dział "Inowrocław" to nie podstrona o tym mieście lecz o wszystkim co mnie interesowało, fascynowało i co się wydarzyło od kiedy zamieszkałem w Inowrocławiu.

Pół życia w Inowrocławiu

Po ukończeniu studiów i półtorarocznym okresie pracy w Poznaniu w lipcu 1979 roku zawędrowałem do Inowrocławia. Ale czas nieubłaganie płynie. Okazuje się, że już pół życia spędziłem w tym mieście. Inowrocław nie jest miastem "urodziwym" i architektonicznie czymś szczególnie wyróżniającym się. Ale jakoś przyzwyczaiłem się do niego a nawet polubiłem. Mogę powiedzieć, że jest teraz "moim miastem". Czy jednak ostatnim w mojej wędrówce po Polsce?



Obok Bydgoszczy, Torunia i Włocławka ponad 800-letni Inowrocław jest jednym z największych miast w regionie Kujawsko-Pomorskim. W oparciu o lokalne bogactwa surowcowe: sól kamienną i kamień wapienny ma status uzdrowiska i ośrodka przemysłu chemicznego. Leży w pobliżu prasłowiańskich i piastowskich szlaków i ośrodków (Biskupin, Kruszwica, Strzelno). Jest miejscem wielu ogólnopolskich imprez kulturalnych ("Festiwal Młodzieżowych Orkiestr Dętych", "Festiwal Muzyki Organowej") oraz ogólnopolskich i międzynarodowych sympozjów i konferencji medycznych w "Inowrocławskim Uzdrowisku". Z Inowrocławiem związany jest Jan Kasprowicz, Stanisław Przybyszewski i Józef Glemp.



Atrakcją miasta jest park zdrojowy "Solanki", ulubione miejsce spacerów i odpoczynku nie tylko dla kuracjuszy ale także dla mieszkańców Inowrocławia.

do góry

Wszystkie prawa zastrzeżone - (c) Józef Sławiński 2003-2017